عادت کردن به شبها: ترس از نرسیدن به روز خوب:
در روانشناسی به این حالت «سازگاری با شرایط ناخوشایند» میگویند؛ مغز برای حفظ انرژی، آستانهی لذت و درد را تغییر میدهد. پژوهشها نشان میدهند قرار گرفتن طولانی در تاریکی، ترشح ملاتونین را بالا میبرد و ریتم شبانهروزی را بازتنظیم میکند؛ یعنی بدن عملاً شب را به وضعیت پیشفرض تبدیل میکند. به همین دلیل است که بعد از عبور از بحران، بعضیها در برابر شادی مقاومت میکنند.
راهکار:
این ترس در واقع نشانهی امید است، نه ضعف: ذهن تو روز خوب را باور کرده و فقط از فاصلهی بین عادت و تغییر میترسد. شبها میتوانند پناهگاه موقت باشند، اما قرار نیست مقصد بمانند.