دل نوشته ای درباره عادت به نبودنت:
آیا میدانستی که پدیده «عادت» در غیاب عزیزان، ریشه در مکانیسم نوروپلاستیسیته مغز دارد؟ وقتی مدام خود را در معرض یک محرک (حتی محرک فقدان) قرار میدهیم، مسیرهای عصبی جدیدی شکل میگیرد که پاسخ هیجانی اولیه را کاهش میدهد. این همان مکانیسمی است که در ترک اعتیاد یا مواجهه درمانی با ترسها استفاده میشود. اما سوال اینجاست: آیا این عادت واقعاً التیامبخش است، یا فقط یک بیحسی موقتی؟
راهکار:
مغز انسان به طور طبیعی برای کاهش درد عاطفی، مکانیسم «عادتپذیری» را فعال میکند؛ اما این فرایند میتواند باعث سرکوب احساسات واقعی شود. پیشنهاد میکنم به جای عادت، به تدریج احساس فقدان را با یادداشتنویسی روزانه پردازش کنی تا التیام عمیقتری رخ دهد.