چرا چیزهایی را که به ماندنشان اطمینان داریم از دست میدهیم؟:
مغز انسان برای بقا طراحی شده، نه برای لذت بردن از داشتههای پایدار. پدیدهای به نام «سازگاری لذتجویانه» باعث میشود پس از مدتی، هر دارایی ثابت (از رابطه تا شغل) را بدیهی فرض کنیم و ارزش واقعی آن را از دست بدهیم. جالب اینجاست که همین مکانیسم باعث شده اجداد ما همیشه به دنبال تهدیدهای جدید باشند – نه قدرشناسی از داشتهها. نتیجه؟ آنچه را که «حتماً میماند» میپنداریم، ناگهان از دست میدهیم. آیا تا به حال پس از از دست دادن چیزی فهمیدهاید که بیش از حد به ماندنش مطمئن بودهاید؟
راهکار:
این جمله به پدیدهای روانشناختی به نام «سازگاری لذتجویانه» اشاره دارد: مغز پس از مدتی نسبت به داشتههای ثابت بیتفاوت میشود. پیشنهاد میشود با تمرین «قدردانی فعال» – مثلاً نوشتن روزانه سه چیز که بابتشان شکرگزارید – این سوگیری را خنثی کنید.