ای ز جان شیرین تر

ستایش معشوق در شعر کهن فارسی:

این تشبیه معشوق به موجوداتی فراتر از حور و پری، ریشه در باور کهن «فرّه ایزدی» دارد؛ جذابیتی چنان فراطبیعی که نشانه‌ی تایید الهی بر پادشاه یا قهرمان بود. در ادبیات عرفانی، این زیبایی مطلق، نماد جمال ذات حق است که در صورت معشوق تجلی می‌کند. آیا امروز این سطح از تعریف، نشانه‌ی عشق است یا اسطوره‌سازی خطرناک از رابطه؟

راهکار:

برای گسترش این ایده، میتوانید از همین وزن و قافیه (مثلاً مصرع‌های «ای ز باغ بهشتت سرِ درختی من / وی ز شهد سخنت پرِ زنبوری من») استفاده کرده و یک رباعی یا غزل کوتاه شخصی‌سازی‌شده بسازید.