ای کاش نگفتم

سنگینی حسرت: چرا «ای کاش» تمام نمی‌شه؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون داده که مغز ما «حسرت» رو در همان مدارهایی پردازش می‌کنه که «درد فیزیکی» رو. یعنی یک «ای کاش» عمیق، از نظر شیمیایی معادل یک زخم بازه. جالبه که این مدار با گذر زمان تضعیف نمی‌شه، مگر اینکه ما آگاهانه روایت اون خاطره رو تغییر بدیم. سوال اینجاست: آیا می‌شه یک «ای کاش» رو به «درس عبرت» تبدیل کرد بدون اینکه زخمش رو انکار کنیم؟

راهکار:

این حس «ای کاش» معمولاً از یک تصمیم‌گیری در لحظه‌ای سرچشمه می‌گیره که با ارزش‌های عمیق‌ترت در تضاد بوده. می‌تونی با بازنویسی ذهنی اون لحظه و پرسیدن «اگر برگردم، چه ارزشی رو قربانی نمی‌کنم؟» از تکرارش جلوگیری کنی.