دوستت دارم انقدر که همه حسودی کنند:
در روانشناسی اجتماعی، «حسادت رمانتیک» با دوپامین و اکسیتوسین پیوند دارد: همان مدار پاداش که عشق را میسازد، مقایسه با دیگری را هم فعال میکند. از اینرو جملههایی مثل «کاش جای تو بودن» هم تحسین میآورد و هم ناخواسته مالکیت را به رخ میکشد؛ همان پارادوکسی که حافظ با «مقام عشق» و رشک دیگران تصویر میکند.
راهکار:
این جمله شدت عشق را با آینهی نگاه دیگران میسنجد؛ اما عشق پایدار اغلب در لحظههای بیشاهد و بدون نیاز به تأیید جمعی معلوم میشود.