تنهایی در آینده‌ای که برای دو نفر ساخته بودم:
آیا می‌دانستید مغز انسان هنگام جدایی، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند؟ پژوهش‌های fMRI نشان داده‌اند که طرد عاطفی، ناحیه‌ای به نام «قشر سینگولیت قدامی» را تحریک می‌کند که مسئول ثبت درد جسمی است. به‌عبارتی، این «دلشکستگی» واقعاً درد دارد. جالب‌تر: ذهن ما تمایل دارد آینده‌های ممکن را طوری بازسازی کند که انگار حتمی بودند – این خطای شناختی «سوگیری پس‌نگر» است. چرا ذهن برای چیزی که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده، این‌قدر هزینه احساسی پرداخت می‌کند؟
راهکار:
این حس فقدان آینده‌ی مشترک، ریشه در «تفکر ضدواقعی» دارد: ذهن مدام سناریوهای «اگر او می‌ماند» را مرور می‌کند. اما واقعیت این است که آینده‌ای که تصور می‌کردید هرگز وجود نداشت؛ شما دارید برای یک توهم سوگواری می‌کنید. قدم بعدی: یک «آینده‌ی مطلوب تک‌نفره» را روی کاغذ بنویسید – حتی اگر مسخره به نظر برسد. ذهن شما به یک تصویر جدید نیاز دارد تا جایگزین تصویر قدیمی شود.