چرا کارهایمان برای رضایت همه است جز خدا؟:
مغز انسان برای «رضایت دیگران» دوپامین آزاد میکند، اما برای رضایتِ «خدا» هیچ بازخورد عصبیِ فوری ندارد. به همین دلیل، عملِ ناخودآگاه ما به سمت تأییدِ قابل مشاهده میرود. ابراهیم هادی این را شهودی میگفت؛ عصبشناسی امروز میگوید ما برای رضایتِ «حضورِ نامرئی» نیاز به بازتعریف پاداش داریم. آیا تا حالا توجه کردهاید که «رضایت خدا» را با کدام حس درونی تشخیص میدهید؟
راهکار:
شاید آنچه ما را به سمت رضایت همه میبرد، تصوّرِ خدایی است که مثل آدمها رضایتش را با تعریف و تشکر نشان میدهد؛ اما رضایتِ او را میشود در آرامشی یافت که بعد از کارِ درست میآید، نه در تشویقِ دیگران.