صدای ماهتابی در دل شب:
این دو بیت، با خلق تصویری دلنشین، صدای محبوب را نه تنها شنیدنی که دیدنی میکنند؛ گویی نوری است که از ماه میریزد. این ترکیب حواس (شنیدن و دیدن) به «حسآمیزی» (Synesthesia) معروف است که در شعر فارسی برای خلق مفاهیم عمیق و زیباییهای چندبعدی به کار میرود و عواطف را شدت میبخشد. صدای تو فراتر از یک صوت، به پدیدهای درخشان و آرامشبخش تبدیل شده است.
راهکار:
برای خلق اشعاری که خواننده را عمیقتر درگیر کند، سعی کنید از حسآمیزی (ترکیب حواس) بهره ببرید. مثلاً به جای توصیف ساده، به این فکر کنید که یک صدا چه رنگی یا چه مزهای میتواند داشته باشد؟ این کار به شعر شما عمق و تازگی میبخشد.