شعر عاشقانه چشم

شاعر نیستی؛ اما چشم‌هایت شعر می‌شوند:

در روان‌شناسی ادراک، تماس چشمی پایدار ترشح اکسی‌توسین را افزایش می‌دهد و مغز آن را شبیه تجربهٔ زیبایی‌شناختی پردازش می‌کند؛ برای همین نگاهِ دیگری می‌تواند بی‌آنکه واژه‌ای ساخته شود، وزن و قافیه در ذهن ایجاد کند. جالب‌تر اینکه پژوهش‌ها نشان می‌دهند آدم‌ها در اوج شیفتگی نثرشان شاعرانه‌تر می‌شود، حتی اگر خودشان را شاعر ندانند.

راهکار:

این متن شعر را از انحصار واژه بیرون می‌آورد: نگاه و حتی اعتمادبه‌نفسِ شوخِ «اتفاقا شاعرم» هم بخشی از شعر می‌شود؛ پس عاشقانه اینجا فقط احساس نیست، یک اجرای زبانی است.