پذیرش مرگ

آرامش با فکر مرگ؛ چرا ناراحت باشم؟:

پارادوکس مرگ: رواقیون از «ممنتو موری» نه برای تلخ کردن زندگی، بلکه برای شفافیت ذهنی استفاده می‌کردند. پژوهش‌های «مدیریت ترور» نشان می‌دهد یادآوری مرگ می‌تواند ارزش‌های درونی را تقویت و مصرف‌گرایی را کم کند. هایدگر این را «زیستن به‌سوی مرگ» می‌نامد؛ مرگ امکان‌های اصیل را آشکار می‌کند.

راهکار:

این حالت بی‌تفاوتی نیست؛ «بی‌وزنی وجودی» است. وقتی مرگ را نقطه پایان قطعی می‌پذیری، اولویت‌های الکی سبک می‌شوند و کارهای اصیل وزن می‌گیرند. همین نگاه می‌تواند ترس از قضاوت دیگران را کم کند.