گذرا بودن زندگی و رابطه روح و جسم:
پارادوکس هراکلیتوس: هویت فقط با ناپایداری ممکن است؛ رودخانه با تغییر آبها همان رودخانه میماند. فیزیک میگوید بدن هر ثانیه میلیونها سلول میسازد و میشکند. بوداییها این را «انیکا» مینامند: چسبیدن به ماندگاری ریشهٔ رنج است. کدام تجربه در ناپایداری برایت ماندگارتر شده؟
راهکار:
بازقاببندی: ماندگاری را در شدت لحظه ببین، نه در عمر آن. جسم و روح مثل دو مسافرند که فقط در یک ایستگاه مشترک همدیگر را میبینند؛ همین گذرا بودن، هر تجربه را فشرده و واقعیتر میکند. ناپایداری پایان ارتباط نیست؛ شکل آن است.