خواهم رفت و خواهی ماند:
این جملات، پژواک یک احساس عمیق از نادیده گرفته شدن یا زخمی شدن است. روانشناسان میگویند تصور پشیمانی دیگری، گاه راهی برای یافتن نوعی تسکین یا اعتبار بخشیدن به درد خودمان است، نه لزوماً پیشبینی دقیق آینده. این بازتاب قدرت کلمات و اعمالی است که میتوانند سایههای طولانی بر روابط بیفکنند و نشان میدهند که چگونه گذشته، آینده را در ذهن ما ترسیم میکند.
راهکار:
پیش از آنکه کار از کار بگذرد و احساسات به نقطهای بدون بازگشت برسند، شفافیت در گفتار و شنیدن فعال میتواند پلی برای درک متقابل بسازد و از پشیمانیهای آتی جلوگیری کند. به یاد داشته باشید، کلمات شما معمار روابط شما هستند.