زندگی بدون عشق؛ تلختر از مرگ از نگاه دامبلدور:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز در غیاب عشق و صمیمیت، همان مسیرهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند. یعنی زندگی بدون عشق واقعاً 'میسوزاند'، نه استعاره. جالبتر اینکه تنهایی مزمن سطح کورتیزول را تا ۵۰٪ بالا میبرد و خطر مرگ زودهنگام را مشابه کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز افزایش میدهد. پس دامبلدور نه شاعرانه، که علمی حرف زده. سوال جامعهتاو: آیا میتوان عشق را مثل عضله تمرین داد؟
راهکار:
این نقلقول بهجای ترحم بر مردگان، بر زندههایی تمرکز دارد که بیعشق زندگی میکنند. واقعیت تلخ این است که بسیاری از ما در روابط روزمرهمان عشق را به عادت تبدیل کردهایم. شاید وقتش رسیده به جای نگاه به گذشته، از همین لحظه عشق را نه به عنوان یک احساس، بلکه به عنوان یک کنش آگاهانه انتخاب کنیم: یک لبخند، یک گوش دادن واقعی، یا یک دستگیری ساده.