خستگی از جامعه زندهکش و مردهپرست:
این حس مشهور به «سوگیری وضع موجود» (Status Quo Bias) ربط داره: مغز انسان تغییر رو درد میدونه، حتی وقتی وضع موجود خرابه. تحقیقات نشون داده قشر اوربیتوفرونتال در مواجهه با تغییر، واکنش اضطرابی نشون میده. بههمین دلیله جوامع اغلب قهرمانان زنده رو تحقیر میکنن و بعد از مرگشون قدیسشون میکنن. اصطلاحاً «کشتن پیامبر در زمان خودش». آیا این چرخه شکستنیست یا بخشی از ذات بشر؟
راهکار:
این بیت تلخ، پارادوکس جالبی رو نشون میده: جامعهای که نوآوری رو خفه میکنه ولی به میراث کهنه افتخار میکنه. یه نگاه تازه: شاید این «مردهپرستی» مکانیزم دفاعی برای فرار از ناشناختههای امروز باشه. چالش بعدی: توی پست بعدی یه مثال عینی از «زندهکشی» توی فرهنگ معاصر بیار تا بحث رو بازتر کنی.