زنده کش مرده پرست

خستگی از جامعه زنده‌کش مرده‌پرست:

آیا می‌دونستید فروید مفهومی به نام «سوق مرگ» (Thanatos) داره که می‌گه بخشی از ناخودآگاه جمعی انسان تمایل به بازگشت به حالت بی‌جانی و ایستایی داره؟ جامعه‌ای که «مرده‌پرست» می‌شه، در واقع داره با انرژی پیشرفت و زندگی (سوق زندگی یا Eros) می‌جنگه. جالبه که تمدن‌هایی مثل مصر باستان با همین وسواس مرگ، شگفت‌انگیزترین بناها رو ساختن ولی از تغییر و پویایی فرار می‌کردن. این حس خستگی‌اتون دقیقاً همون مقاومت در برابر مرده‌پرستی جمعی نیست؟

راهکار:

این نگاه تیزبینانه رو می‌شه به یک سوال تبدیل کرد: «آیا ما ناخواسته داریم ارزش‌هایی رو می‌پرستیم که خودشون منبع خستگی‌مان هستند؟» شاید وقتشه لیست «مرده‌هایی» که می‌پرستیم رو بنویسیم و دور بریزیم.

شکوه زنده کشی و مرده پرستی در جامعه:

این جمله تلخ، انعکاسی از پدیده‌ی روانشناختی "ارزش‌گذاری پس از فقدان" است. جامعه اغلب تمایل دارد ارزش واقعی افراد را پس از از دست دادنشان درک کند، که این خود نشان‌دهنده‌ی یک نقص فرهنگی در قدردانی از داشته‌های زنده است.

راهکار:

به جای تمرکز بر نقد دیگران، بر ارزشمند ساختن لحظات حال و قدردانی از کسانی که در کنارتان هستند، تمرکز کنید. ارج نهادن به حضور افراد، مهم‌تر از قضاوت کردن گذشته آنهاست.

خسته از جماعت زنده کش مرده پرست: