کفن چاک دادن و عشق پس از مرگ در یک شعر جاودانه:
در یک تحقیق تصویربرداری مغزی از دانشگاه استونی بروک در ۲۰۱۰، دیدن عکس معشوق همان هستههای دوپامینی را در مغز روشن کرد که مصرف کوکائین فعال میکند. عشق رمانتیک بهراستی نوعی اعتیاد طبیعی است. این توضیح میدهد چرا شاعر حتی یک قرن پس از مرگ، در خیال «ترک» معشوق نیست و حاضر است از کفن زنده بیرون بزند؛ مدار پاداش مغز عاشق، مرگ را هم به رسمیت نمیشناسد.
راهکار:
از نگاه روانشناسی روابط، این سطح از وفاداری شاید کمتر به معشوق و بیشتر به هویت «عاشق همیشه وفادار» ربط داشته باشد. عشق ابدی گاهی تداعیکننده ترس از فروپاشی تصویری است که از خود ساختهایم. یک بازخوانی تازه: شاعر با کفن چاک دادن، نه معشوق، که عشقورزی را زنده میکند.