آرزوی من در غیاب من:
این سطرها به زیبایی جوهر شیرین و تلخ صبر بیپایان را به تصویر میکشند. آنها نشان میدهند که چگونه یک آرزوی عمیق، در عین حال که امید را زنده نگه میدارد، میتواند به آهستگی خودِ منتظر را تغییر دهد و این درک عمیق را به ارمغان آورد که شاید آن منی که آرزو میکرد، دیگر هنگام وصال وجود نداشته باشد. این شاهدی است بر قدرت دگرگونکننده زمان بر آرزوهای انسانی.
راهکار:
چنین آرزوی عمیقی نشانه قدرت روح است. به یاد داشته باشید که گاهی ارزش واقعی آرزوها در مسیر فعال رسیدن به آنهاست، نه صرفاً در انتظار کشیدن. ارتباطات واقعی را در لحظه حال بسازید.