رها کردن آدم دورو؛ وقتی زیر صورتش را نمی‌دانی:
پژوهش‌های پل اکمن نشان می‌دهد ناهماهنگی بین احساسات واقعی و حالت چهره، در میکرواکسپرشن‌هایی به طول یک‌بیست‌وپنجم ثانیه خود را نشان می‌دهد؛ اما مغزِ وابسته با ترشح دوپامین این سیگنال‌های تهدید را عامدانه فیلتر می‌کند. نتیجه‌اش این است که بعد از اتمام رابطه، تازه پرده از روی نشانه‌هایی برداشته می‌شود که از ابتدا مقابل چشمانت بوده‌اند.
راهکار:
این جمله فقط یک دلتنگی نیست؛ یک زنگ خطر شناختی است. وقتی می‌گویی «زیر فیسش کیه»، در واقع داری شکاف بین تصویر اجتماعی و رفتار واقعی را ثبت می‌کنی. آدم‌ها اغلب برای محافظت از خودشان نقاب می‌گذارند، نه لزوماً برای فریب تو. پس رها کردن آن‌ها را نه از دست دادن، بلکه بازیابی توان تشخیصت بدان.