دلنوشته: باهات راه اومدم کشیدی زیر پا برام:
مغز انسان نمیتواند تفاوت عمیقی بین درد فیزیکی و درد ناشی از خیانت قائل شود؛ مطالعات fMRI نشان میدهند که وقتی به شما خیانت میشود، قشر کمربندی قدامی (همان بخشی که از سیلی خوردن فعال میشود) روشن میگردد. این یعنی «زیر پا له شدن» استعاری نیست، یک تجربهی عصبی واقعی است. گویی مغز ما از سپیدهدم تاریخ، پیمانشکنی را با چماق یکی میداند، موافقید؟
راهکار:
گاهی همراهیات یک فیلتر هوشمند بود: کسی که مهربانی را زیر پا میگذارد، عملاً برگهی عدم شایستگیاش را امضا میکند. این پایان همراهی نیست، شروع وضوح است.