همه رفتنیایم، زود یا دیر:
آیا میدونستی طبق قانون دوم ترمودینامیک، آنتروپی جهان همیشه در حال افزایشه و هر سیستم منزوی بهمرور بهسمت بینظمی و فروپاشی میره؟ حتی ستارهها و کهکشانها هم روزی خاموش میشن. این فقط آدمها نیستن که میرن؛ کل هسته در حال خداحافظیست. سوال اینجاست: آیا این ناگزیری باعث میشه زندگی پوچ باشه یا برعکس، بهش معنا بده؟
راهکار:
این جمله رو میشه بهعنوان یادآوری برای قدرشناسی از لحظههای الان دید: شاید رفتن ناگزیره، اما کیفیت موندن دست خودمونه.