زنده‌کشی اجتماعی

خستگی از جامعه مرده‌پرست و زنده‌کش:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز انسان برای صرفه‌جویی در انرژی، به طور خودکار به الگوهای آشنا (حتی مخرب) تمایل دارد. این «جماعت مرده‌پرست» در واقع قربانی سوگیری وضع موجود (Status Quo Bias) هستند: سخت‌ترین کار برای یک جامعه، شکستن تابوی تغییر است. آیا ما هم ناخواسته به همین مکانیسم دامن می‌زنیم؟

راهکار:

این جمله ناامیدی از ارزش‌های وارونه را نشان می‌دهد. برای فرار از این حس، شاید بهتر باشد روی ساختن یک حلقه کوچک از انسان‌های زنده و پیشرو تمرکز کنی، نه اینکه از کل جماعت ناامید شوی.

خستگی از جامعه‌ی ریاکار و زنده‌کش:

خستگی از جامعه زنده‌کش و مرده‌پرست:

در روان‌شناسی به این پدیده «سوگیری وضع موجود» می‌گویند: وقتی آدم‌ها از تغییر می‌ترسند، ناخودآگاه به ارزش‌های مرده چنگ می‌زنند. جالب این‌که تحقیقات نشان داده هرچه بحران بیشتر باشد، تمجید از گذشته‌ی خیالی هم بیشتر می‌شود—مثل «عصر طلایی» که هرگز نبوده. آیا جامعه ما اسیر همین توهم «گذشته‌ی بهتر» نشده؟

راهکار:

این جمله انگشتی است به تناقض‌های اجتماعی: مرده‌پرستی همان «تعصب به گذشته» است که زنده‌ها را خفه می‌کند. راه‌حل؟ یک لیست از سه سنت پوچ روزمره درست کن که مردم بی‌چون‌وچرا دنبال می‌کنند، بعد با طنز بنویسشان.