زنده نشدن

گریه بر مزار و حقیقت تلخ زنده نشدن:

آیا می‌دانستید مغز انسان در سوگ، ماده‌ای به نام 'اکسی‌توسین' ترشح می‌کند که همان هورمون دلبستگی است؟ یعنی وقتی گریه می‌کنیم، مغز به ما می‌گوید 'هنوز دلت می‌خواهد آن فرد برگردد'، اما حافظه‌ات را دستکاری نمی‌کند. مرگ تنها چیزی است که هیچ‌کس نمی‌تواند در آزمایشگاه شبیه‌سازی کند، چون هر تلاشی برای بازآفرینی آن، خود زندگی را نفی می‌کند.

راهکار:

این جمله تلخ، انگشتی است روی تناقض دلخراش سوگ: هرچقدر هم برای رفتگان گریه کنیم، آن گریه فقط تسکین خود ماست، نه احیای آنها. شاید بهتر باشد این انرژی را صرف یادآوری خاطرات خوب کنیم، نه زنده کردن مردگان.