زنده در خاطره

زنده بودن تو در گوشه مرده من:

در علوم اعصاب، خاطرات احساسی عمیق باعث تغییر دائمی سیناپس‌ها می‌شوند؛ مغز شما قادر نیست بین زمان حال و گذشته تمایز کامل بگذارد. بنابراین فردی که از نظر فیزیکی رفته، در مدارهای عصبی شما زنده است. آیا این «زنده ماندن» یک پدیده صرفاً عصبی است یا چیزی فراتر از ماده؟

راهکار:

این حس که بخشی از وجودت هنوز به گذشته چسبیده، نشانه عمق ارتباط بوده، نه ضعف. شاید وقتش رسیده که به جای دفن، آن گوشه را به باغچه‌ای برای رشد خاطرات خوب تبدیل کنی.