نیما یوشیج، الگوی من در شکست:
در روانشناسی به این «بازسازی معنایی شکست» میگویند: وقتی مغز یک شکست را به یک الگوی بزرگ پیوند میزند، دوپامین پیشبینیپذیر فعال میشود و خطا به انگیزه تبدیل میشود. نیما یوشیج ۲۶ سال طول کشید تا شعر نو را جدی بگیرند؛ اولین شعرش را «بیمزه» خواندند و خودش نوشت: «من به راه خود ادامه میدهم.» حتی دادهها نشان میدهد ۶۵٪ از برندگان جایزه نوبل، آثار اولیهشان رد شده است. شکست یعنی سوخت الگوسازی.
راهکار:
یک قدم خلاقانه این است که یک شعر از نیما یوشیج مثل «افسانه» را بخوانی و ببینی چطور با وجود تمسخر منتقدان، سبک تازهاش را رها نکرد. بعد بنویس: «کدام شکست، سبک شخصی تو را ساخته است؟»