زندگی توهم است

شاید نیمه‌ای نبودم: تأملی بر توهم زندگی و خود:

شبکه‌ی حالت پیش‌فرض مغز، برای ایجاد حس یکپارچگی، دائماً یک 'خود' داستانی می‌سازد، اما این 'خود' چیزی جز یک توهم عصبی نیست. جالب اینجاست که آن 'نیمه‌ی گمشده' که همه دنبالش می‌گردیم، شاید صرفاً حفره‌ای در همین روایت ذهنی باشد. آیا اگر خودآگاهی یک توهم باشد، اصلاً چیزی برای گم شدن وجود دارد؟

راهکار:

اگر زندگی توهم است، پس تو نویسنده‌ی این توهمی. نیمه‌ی گمشده‌ات را فراموش کن؛ اصلاً قرار نیست کامل باشی. خودت را خلق کن، نه اینکه پیدایش کنی. بوم نقاشی‌ات سفید است و این قدرت مطلق توست.