زندگی پس از سختی؛ روایت شبهای مردن و امید:
در زیستشناسی، آپوپتوز یا مرگ برنامهریزیشدهٔ سلولی، برای شکلگیری زندگی ضروری است؛ سلولهای بین انگشتان جنین انسان میمیرند تا دستها ساخته شوند. در خواب هم مغز سیناپسهای کماستفاده را هرس میکند تا صبح، مسیرهای تازهٔ فکر باز شوند. شاید زندگی یعنی ظرفیتِ مردنِ پیوستهٔ بخشهای کهنه.
راهکار:
این جمله را میتوان معکوس خواند: آنقدر شبها را مردیم که دیگر از تاریکی نمیترسیم؛ شاید «زندگی کردن» یعنی همین جرئتی که بعد از هر شبِ مردن به دست میآید.