مرا چه شد؛ که مرگ تو را دیدم
تابوت تو را بر دوش کشیدم و هنوز زنده ام ...️
تابوت تو را بر دوش کشیدم و هنوز زنده ام ...️
4.5
غمگین شعر تنهایی فلسفی مرگ تابوت زندگی پس از فقدان شعر فارسی این بیت از شاعر نامشخص، عمق درد ناشی از دست دادن ر...
وقتی تو رفتی
تکیه گاه زندگی مان، ستون سقف آرزوهایمان و تمام بود و نبود دلخوشی هایمان با سونامی رفتنت فروریخت. حال ما مانده ایم، کشتی طوفان زده ای که تلاطم امواج بی رحم روزگار بند بند وجودمان را از هم می پاشد. پدر بودنت با اینکه عادت شده بود، تمام خوشبختی روزگارمان بود. کاش بودی و بار دیگر به نگاه پر از مهری یا به لبخند برآمده از جانی مهمان مان می کردی.️
تکیه گاه زندگی مان، ستون سقف آرزوهایمان و تمام بود و نبود دلخوشی هایمان با سونامی رفتنت فروریخت. حال ما مانده ایم، کشتی طوفان زده ای که تلاطم امواج بی رحم روزگار بند بند وجودمان را از هم می پاشد. پدر بودنت با اینکه عادت شده بود، تمام خوشبختی روزگارمان بود. کاش بودی و بار دیگر به نگاه پر از مهری یا به لبخند برآمده از جانی مهمان مان می کردی.️
4.3
When you went to our lives, the column of our dreams was complete, and the absence of our pleasures collapsed with your tsunami. Now we are left, a stormy ship that breaks the turbulence of the brutal waves of our existence. Your father was used to all the happiness of our day. I wish you were and once again you were looking at a full -fledged look or a smile on our guest.
این متن بیانگر درد و رنج عمیق فقدان است. جالب است ...
مشابه ها