زندگی و درد

زندگی؛ درد قشنگی که جریان دارد:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند که مغز انسان در مواجهه با یک درد زیبا (مانند شنیدن یک موسیقی غمگین اما دلنشین) ماده شیمیایی پرولاکتین ترشح می‌کند؛ هورمونی که در تسکین و آرامش روانی نقش دارد، نه رنج. این همان مکانیسم «خوددرمانی» مغز با اندوه شاعرانه است. شما کدام درد قشنگ را در روان خود جاری دیده‌اید؟

راهکار:

پذیرش اینکه زندگی همیشه ترکیبی از درد و زیبایی است، ما را از انتظار «خوشبختی بی‌رنج» رها می‌کند. درست مثل رودخانه که بدون جریان نمی‌تواند زلال بماند.