آرامش در نبودن؛ رهایی از ای کاشهای بیپایان:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد مغز انسان هنگام تجربه «حسرت» همان نواحی را فعال میکند که در درد فیزیکی! یعنی «ای کاش»ها واقعاً مثل زخم روی پوست هستند. نکته جالب: نبودنِ چیزی که آرزویش را داشتی، گاهی دوپامین را در سطح پایه ثابت نگه میدارد و از نوسانات مخرب نجاتت میدهد. آیا واقعاً «آرامترین شکل رهایی» همان قطع امید است؟
راهکار:
اگر این حس برایت آشناست، شاید وقتش رسیده «ای کاش»ها را نه بهعنوان شکست، بلکه بهعنوان نقشهای برای مسیر بعدی ببینی. هر «ای کاش» یک اولویت پنهان را فاش میکند.