زندگی مثل دویدن

زندگی: دویدن‌های پیوسته بی‌منظور؟:

در فیزیک، مفهوم «حرکت براونی» ذرات در یک مایع را داریم: یک جنبش و «دویدن» پیوسته و بی‌هدف که در مقیاس کلان، به سکون و تعادل می‌رسد. شاید زندگی هم از همین تکاپوهای ریز و بی‌قاعده شکل می‌گیرد که در نهایت تصویری ثابت می‌سازند. آیا این دویدن‌ها واقعاً بی‌هدفند یا خودِ حرکت، هدف است؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان با مفهوم «سیزیف خوشحال» آلبر کامو مقایسه کرد؛ جایی که خودِ عملِ پیاپی و آگاهانه‌ی بالا بردن سنگ، به زندگی معنا می‌دهد، نه رسیدن به قله.