زندگی مرده

ما از عروسک کمتریم؛ روایت پوچی و زندگیِ بی‌حس:

آمار هاروارد می‌گوید ذهن انسان در ۴۷٪ از ساعات بیداری در جای دیگری است؛ یعنی همان‌جا که بدن «زندگی می‌کند»، خودآگاهی مرده است. عروسک در سکوت، کاملاً «آنجا»ست، اما ما در جمع‌های شلوغ هم غایبیم. به این حالت در فلسفه ذهن «زامبی فلسفی» می‌گویند؛ موجودی که رفتارش زنده‌هاست ولی تجربه درونی‌اش خاموش. آیا این بی‌حسی، مرگِ واقعی نیست؟

راهکار:

بازسازی نگاه: شاید «مرده بودن» در این شعر همان بی‌حسیِ تکرار است؛ عروسک از آن رو زنده می‌نماید که در سکونش نمادِ بودنِ خالص است، و ما در شلوغیِ روزمره از لحظه‌ها غایبیم. نگاه تیزتر این است که زندگی واقعی در «حضور» است نه در تعداد روزها.