زندگی گذشتنی و جان دادنی: تأملی بر حسرت:
آیا میدانستید که در عصبشناسی، «حسرت» (regret) همان مدارهای مغزی را فعال میکند که «یادگیری از اشتباه»؟ یعنی این حس نهتنها مخرب نیست، بلکه مکانیسم بقاست. اما نکتهٔ شگفتانگیز: مغز ما «گذشته» را بازنویسی میکند و هر بار که به خاطرهای فکر میکنیم، آن را تغییر میدهیم. پس «زندگی که کردنی بود اینگونه گذشت» شاید حاصل بازنویسی مداوم حافظه باشد. سؤال: آیا میتوان حسرت را به ابزاری برای تصمیمگیری بهتر در لحظهٔ حال تبدیل کرد؟
راهکار:
این بیت به تضاد بین «زندگی کردنی» و «جان دادنی» اشاره دارد. در فلسفهٔ اگزیستانسیالیسم، «جان» همان آگاهی از فناپذیری است که به زندگی معنا میبخشد. شاید بتوان این مصرع را دعوتی به زیستن آگاهانه تعبیر کرد، نه فقط گذراندن روزها.