زندگی در اسارت

قفس طلایی یا نقره‌ای، فرقی ندارد:

پدیده «نوار نقاله لذت» در روانشناسی اثبات می‌کند که انسان پس از رسیدن به هر سطح مادی، خیلی زود به آن عادت می‌کند و معیارش جابه‌جا می‌شود. حتی قفس طلایی هم حس اسارت را از بین نمی‌برد، چون آزادی یک انتخاب درونی است، نه یک جایگاه بیرونی. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که برای رسیدن به چیزی تلاش کنید اما بعد از رسیدن باز هم احساس زندانی بودن کنید؟

راهکار:

این جمله یادآور پارادوکس «چرخه لذت» است: انسان برای رهایی از یک قفس، قفس دیگری می‌سازد. شاید پرسش اصلی این باشد که اصلاً قفس چیست؟ آیا محدودیت‌های ذهنی ما از هر قفسی تنگ‌تر نیستند؟