افتخار زیستن در عصر رهبر معظم انقلاب:
بر اساس نظریه «رهبری کاریزماتیک» وبر، حس افتخار به یک رهبر، تعلق جمعی را تقویت میکند و انسجام اجتماعی را بالا میبرد. جالب است که همین مکانیسم در دوران طلایی تمدنها نیز دیده شده - مثل عصر پریکلس در آتن. آیا این حس میتواند موتور محرکه پیشرفت ملی باشد؟
راهکار:
این حس افتخار، ریشه در نیاز روانی به «الگوی محبوب» دارد. سوال اینجاست: آیا این افتخار را به اقدام عملی برای مشارکت در ساختن عصر خود تبدیل کردهایم؟