زندگی دو رنگ؛ میان رش و سپی:
چشم انسان میتواند حدود یک میلیون سایه رنگ را تشخیص دهد، اما مغز برای کاهش بار شناختی، جهان را به تقابلهای دوتایی فرو میکاهد: شب/روز، خوب/بد، سیاه/سفید. در فیزیک نور، سیاه نبودِ نور است و سفید مجموع همه طولموجها؛ پس سیاه و سفید نه دو رنگ برابر، بلکه دو وضعیت متضادِ یک پدیدهاند. روانشناسی بالینی به این خطای شناختی «تفکر همه یا هیچ» میگوید؛ مغز افسرده یا مضطرب، طیفِ بیپایان خاکستری را حذف میکند. اگر تقدیر سیاه است و کفن سفید، شاید میان این دو، همه رنگهایِ دیدهنشدهی زندگی ایستادهاند.
راهکار:
این متن زندگی را در دو قطب سیاه و سفید خلاصه میکند؛ اما شاید رهایی واقعی در دیدنِ طیفهای خاکستری میان رش و سپی است، همان جایی که زندگی واقعی نفس میکشد.