بیاعتمادی به همه؛ زخم کهنه یا انتخاب آگاهانه؟:
جالب است بدانیم که در روانشناسی تکاملی، اعتماد یک مکانیسم بقا بوده: انسانهایی که توانایی تشخیص همقبیلههای قابلاعتماد را داشتند، شانس زنده ماندن بیشتری پیدا میکردند. اما بیاعتمادی مطلق، در واقع سیستم هشدار بدن را بهطور دائمی فعال نگه میدارد و سطح کورتیزول (هورمون استرس) را بالا میبرد. پژوهشها نشان داده همین افراد در بلندمدت دچار فرسودگی روانی و جسمی بیشتری میشوند. آیا این جمله راهی برای محافظت است یا زندانی که خودت برای خودت ساختهای؟
راهکار:
این جمله یک باور محدودکننده است. پژوهشهای روانشناختی نشان میدهند که اعتماد انتخابی و سنجیده (نه کورکورانه) با سلامت روان و روابط موفق ارتباط مستقیم دارد. بهجای بیاعتمادی مطلق، میتوانی مهارت «تشخیص قابلیت اعتماد» را در خود تقویت کنی.