زندگی با گریه شروع میشه؛ طنز تلخ واقعیت:
نوزاد انسان تنها پستانداری است که با گریه متولد میشود. این گریه نه از درد، که از انبساط ناگهانی ریهها و اولین برخورد اکسیژن با سیستم عصبی نابالغ است. در واقع، این «اعتراض» بیولوژیکی، حیاتیترین مکانیسم بقا برای انتقال از تنفس مایع به هواست. جالب اینجاست که تا پیش از هفته ۲۶ بارداری، جنین حتی توانایی گریه ندارد و لبها بیصدا حرکت میکنند. اگر تولد اینقدر خشن است، چرا ما هوشیارانه به دنیا آمدن را جشن میگیریم؟
راهکار:
شاید گریه نوزاد نشانهی خوب نبودن زندگی نباشد، بلکه اولین تمرین نفس کشیدن در جهانی است که برای زنده ماندن باید مدام هوای تازه را به ریهها کشید. این گریه، نه اعتراض، که آغاز قویترین عادت زندگیست: دم و بازدم، حتی وقتی سخت است.