زندگی با غم از دست دادن

غم با گذر زمان از بین نمی‌رود؛ یاد می‌گیریم با آن زندگی کنیم:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز برای هر سوگ، شبکه‌های عصبی جداگانه‌ای می‌سازد که هرگز پاک نمی‌شوند؛ فقط مسیرهای جدیدی دورِ آن‌ها ساخته می‌شود. یعنی «زندگی با غم» نه ضعف، که یک بازسازی واقعی نورونی است. آیا می‌دانستید که مغز سوگ را مثل یک عضو همراه نگه می‌دارد؟

راهکار:

غم مثل جای زخم می‌ماند؛ نه از بین می‌رود، بلکه بخشی از نقش پوست می‌شود. همین کنار آمدن، خودش نوعی عشق به زندگی است؛ همان‌قدر واقعی و ماندگار.