اسارت در چشمان معشوق؛ شعری عاشقانه:
استعارهٔ «زندان چشم» در غزل فارسی ریشه در عشق قدرت‌محور دارد: معشوق نه‌فقط زیباست، بلکه صاحب حق حبس و عفو است. همین ساختار در روان‌شناسی «لیمرنس» دیده می‌شود؛ چرخهٔ دوپامین و اکسی‌توسین فرد را در وسواس فکری معشوق زندانی می‌کند، نه ارادهٔ او. آیا عفو بیرونی می‌تواند عصب‌های پاداش را خاموش کند؟
راهکار:
این تصویر از یک تناقض قدرتمند ساخته شده است: چشم، هم‌زمان منبع زیبایی و ابزار حبس است. اگر «عفو رهبری» هم کلید بیرونی باشد، قفل اصلی در روایت درونی است؛ یعنی ذهن با تکرار تصویر معشوق، حکم حبس را خودش صادر می‌کند. برای بازکردن این قفل، به‌جای جست‌وجوی بخشش بیرونی، می‌توان زندان را در متن بازنویسی کرد: از «اسارت» به «انتخاب ماندن» یا از «حبس ابد» به «خاطره‌ای که قدرت زندان‌بانی ندارد».