زندانی خود

اسارت در خاطرات؛ زندان نامرئی هر انسان:

حافظه مانند یک فایل ویدئویی ذخیره نمی‌شود، بلکه هر بار که به یاد می‌آوریم، مغز قطعات پراکنده را بازسازی می‌کند. به همین دلیل، اسارت در خاطرات یعنی گرفتار شدن در روایتی که هرگز کاملاً 'واقعی' نیست، بلکه نسخه‌ای است که ذهن مدام ویرایش می‌کند. در روانشناسی به این پدیده 'بازسازی حافظه' می‌گویند. اگر خاطره‌ها ساختگی باشند، آیا اسارت در آن‌ها واقعی است؟

راهکار:

اگر هر کس اسیر چیزی است، شاید آزادی در گرو رها کردن همان چیز باشد: بخشیدن خاطرات، شکستن سکوت و بیرون آمدن از خود.