زندانی در روح

زندانی ابدی در روح؛ ردپای عشق ماندگار:

مغز ما عاشق تکرار است: هر بار که به کسی فکر می‌کنی، سیناپس‌های مربوط به او تقویت می‌شوند و مسیر عصبی‌اش پهن‌تر می‌شود؛ به همین دلیل «تا ابد در روح ماندن» از نظر عصب‌شناسی یعنی ساخت یک بزرگراه حافظه که به‌سختی تخریب می‌شود. جالب‌تر اینکه یادآوری یک خاطره در واقع بازنویسی آن است، پس آن شخص هر بار نسخه‌ای تازه از حضورش را در ذهن تو تجربه می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌شود مثل یک معادله خواند: عشق، نوعی مالکیت لطیف است که دو طرفش همزمان زندانی و زندانبان‌اند. از این زاویه، «تا ابد» نه یک وعده، بلکه اعتراف به جاودانگی اثر یک انسان در دیگری است.