زن زندگی بودن

آرزوی نافرجام: زنی که می‌خواست زن زندگی باشد:

مغز انسان در عشق نافرجام، همان مدارهای «اعتیاد به پاداش» را فعال می‌کند که در ترک مواد مخدر. دوپامین نه از وصل، که از انتظار و خیال وصال آزاد می‌شود – پس این رنجِ شیرین، اعتیاد به احتمالی است که هرگز رخ نداد. سوال تاو: آیا تا به حال عشقی را رها کرده‌اید چون فهمیدید عاشق «تصویر ذهنی» بودید، نه خود شخص؟

راهکار:

این متن از زاویه‌ای دیگر می‌تواند تصویری از «پروژه‌ی ناتمام عشق» باشد: گاهی ما نه عاشق خود فرد، که عاشق نسخه‌ای هستیم که از او در ذهن ساخته‌ایم. آیا می‌شود این دلتنگی را به‌جای سرزنش، آغازی برای شناخت مرز میان خیال و واقعیت دید؟