زن شعر است؛ درک نشدن زن و ارزش او در رابطه:
در علوم اعصاب، مغز هنگام خواندن استعاره فقط کلمات را پردازش نمیکند؛ نواحی حسی-حرکتی را هم فعال میکند، انگار که تصویر را لمس میکنید. برای همین یک بیت شعر میتواند در یک نفر لذت عمیق بسازد و در دیگری هیچ پاسخی ایجاد نکند. «نفهمیدن» همیشه بیسلیقگی نیست؛ گاهی نقشهی عصبی متفاوت است.
راهکار:
مچاله کردن شعر، اعتراف ناخودآگاه خواننده به محدودیت خودش است؛ چون ذهن وقتی با چیزی فراتر از ظرفیتش مواجه میشود، بهجای پذیرش ناتوانی، آن را بیارزش میخواند. از این زاویه، «نفهمیدن» یک داوری دربارهی اثر نیست، بلکه امضای نادانستهی خواننده است.