زندگی با شرافت: زمین زیر پایت روزی سقف مزارت میشود:
لایه سطحی خاکی که روی آن راه میروی، حاصل تجزیه میلیاردها جاندار از جمله انسانهاست. بدن انسان پس از مرگ، بهطور متوسط ۲.۵ کیلوگرم نیتروژن، فسفر و پتاسیم آزاد میکند که برای رشد یک درخت کوچک کافی است. اتمهای سازندهات دقیقاً همانهاییاند که روزی در بدن دایناسورها، درختان باستانی و حتی انسانهای پیشین بودهاند؛ خاک، گورستانی نیست، بانکی از عناصر چرخهای است. آیا تا به حال فکر کردی زیر پایت چند نسل خوابیدهاند؟
راهکار:
مرگ نه تنها پایان که شاید دعوتی باشد برای ارزشمندتر دیدن هر لحظه. زمین زیر پایت، نه فقط خاک، که صحنهای است برای نوشتن داستان شرافتمندانهات. زندگی با شرافت، واکنشی به فناپذیری نیست، انتخاب آگاهانهای است در برابر هیچبودگی؛ مثل کاشت درختی که میدانی سایهاش را نخواهی دید.