تأمل فلسفی درباره زمان و فاصله از تنسی ویلیامز:
در نظریه نسبیت، هرچه سریعتر حرکت کنید، زمان کش میآید و فاصلهها کوتاه میشوند؛ یعنی زمان و مکان یکی هستند. فیزیک میگوید زمان واقعاً بُعدی فیزیکی است که میتواند منبسط شود. حالا تصور کن «طولانیترین فاصله» شاید همان حسرت لحظهای باشد که دیگر برنمیگردد. اگر زمان فاصله است، خاطرات، ایستگاههای متروکهاند؟
راهکار:
این نقلقول را میتوان اینطور بازتعریف کرد: «زمان فاصلهای است که با خاطرات پر میشود.» حالا تصور کن اگر هر ثانیه یک ایستگاه قطار بود، کجا پیاده میشدی؟ گاهی ارزش یک لحظه در عمقش است، نه در تند رفتن.