تقدیر درهای بسته و زمان فراموشی:
مغز انسان برای حفظ ثبات روانی، خاطرات ناکامی را به مرور تحریف میکند و آنها را با «تقدیر» توجیه میکند – پدیدهای به نام «سوگیری پسنگر». جالب اینکه این مکانیسم در گذشته به بقای اجداد ما کمک میکرد. آیا واقعاً تقدیر است یا ذهن ما برای معنا دادن به بینظمی جهان این روایت را ساخته؟
راهکار:
این حس که هر دری زدی و باز نشد، نشانهی این نیست که تقدیر وجود دارد؛ بلکه ذهن ما برای کاهش ناهماهنگی شناختی، ناکامی را بهعنوان «قسمت» بازنویسی میکند. شاید دفعهی بعد به جای جستجوی درها، اول نقشهی راه را عوض کنی.