زلف پریشان

شعر گل رویت؛ روایت چشم و زلف و دلتنگی:

بوییدن تنها حسی است که پیش از رسیدن به تالاموس، مستقیماً وارد آمیگدال و هیپوکامپ می‌شود؛ برای همین بوی مو یا عطر یک نفر می‌تواند خاطره‌ای عاطفی را با جزئیات خیره‌کننده‌ای زنده کند، بی‌آنکه اراده‌ای در کار باشد. در سوگ عشق، محرک‌های بویایی بیش از تصویر، دردِ نبودن را فعال می‌کنند. اگر «بوی زلف» در این شعر دروازه‌ی بازگشت به صحنه است، از نظر عصب‌شناسی یک استعاره نیست؛ یک واکنش واقعی مغز است.

راهکار:

این شعر را می‌شود یک «دوربین آرام» خواند که از صورت معشوق شروع می‌کند و در نبودِ او به قاب پنجره می‌رسد؛ یعنی عشق از توصیف به حافظه‌ی حسی می‌لغزد. جنس این شعر نه گفتنِ «دوستت دارم» که ثبت لحظه‌ای است که دیگری می‌رود و بو، نور و نگاهش در شیء باقی می‌ماند. برای همین گره‌ی آن در مصرع آخر است: پنجره تبدیل به آرشیوی از غیاب می‌شود.