زخم زدن به هم

درد مشترک؛ چاقویی که در قلب هم فرو می‌کنیم:

در روان‌شناسی به این پدیده «چرخه بازآفرینی تروما» می‌گویند. پژوهش‌های عصب‌شناختی نشان می‌دهند که درد مشترک لزوماً همدلی ایجاد نمی‌کند، بلکه به دلیل فعال‌سازی شبکه حالت پیش‌فرض مغز، فرد را در رنج خود غرق‌تر کرده و توانایی دیدن دیگری را کاهش می‌دهد. در واقع، انسان‌های زخم‌خورده گاهی ناخودآگاه برای تخلیه تنش درونی، نقش مهاجم را بازآفرینی می‌کنند. این‌گونه است که چاقوی درون، ناگهان به سمت دیگری نشانه می‌رود.

راهکار:

همدردی همیشه همدلی نمی‌سازد. گاهی آینه‌ای می‌شود که زخم‌هایمان را بزرگ‌تر نشان می‌دهد و ما، برای رهایی از تحمل آن، درد را به دیگری منتقل می‌کنیم. انگار که رنج مشترک، نه پل، که میدان مسابقه‌ای می‌شود برای اثبات این‌که «من بیشتر از تو زخم خورده‌ام».