زخم تنهایی

زخم تنهایی بعد از رفتن؛ دل نبستن به دیگران:

تنهایی فقط یک احساس نیست؛ پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند درد اجتماعی مثل طرد شدن در همان بخش‌هایی از مغز پردازش می‌شود که درد فیزیکی را حس می‌کنیم. برای همین زخم تنهایی واقعاً می‌سوزد. از طرفی، مغز در تنهایی به حالت محافظه‌کارانه می‌رود و تهدیدها را بزرگ‌تر می‌بیند؛ برای همین دل نبستن شبیه یک سپر دفاعی است، نه ضعف. سؤال تیز: اگر تنهایی یک زخم است، چرا شب‌ها بیشتر از روز حس می‌شود؟

راهکار:

تنهایی گاهی نه زخم، بلکه فضایی برای شناختن عمق خود است؛ شاید این شب‌ها به جای داغ شدن زخم، در حال ساختن نسخه‌ای مستقل از تو هستند.